Pytania i odpowiedzi (2 / 3)
Chemia Analityczna Pohl
51.
Koloid odwracalny to inaczej osad koloidowy:
hydrofilowy
52.
AgCl i BaSO4 są przykładami osadów:
koloidowego i drobnokrystalicznego
53.
Dla miareczkowania roztworu mocnej zasady roztworem mocnego kwasu pH w PK po dodaniu 99,99% wymaganej VPR można obliczyć według:
pKW + log[OH-]
54.
W przypadku nastawiania miana roztworu NaOH na odważkę kwasu szczawiowego stosunek liczności titranta do liczności substancji podstawowej wynosi:
2:1
55.
Składniki uboczne to takie, które występują w próbce w zakresie:
0,01-1%
56.
Odchylenie standardowe serii pomiarowej maleje wtedy, gdy:
rośnie liczba wyników w serii
57.
W chromianometrycznym oznaczeniu Fe stosunek liczności titranta do liczności oznaczonego składnika wynosi:
1:6
58.
Zawartość składnika w próbce wynosi 155mg/g, natomiast w toku analizy oznaczono jego zawartość jako 165mg/g. Błędy względny i bezwzględny tej analizy wynoszą odpowiednio:
+6,4% i 10mg/g
59.
W oznaczeniu jodometrycznym wody utlenionej rozpuszczonej w wodzie stosunek liczności wydzielonego I2 do liczności H2O2 wynosi:
1:1
60.
Niekorzystny wpływ jonów Sn(II) na etapie przygotowania roztworu próbki do miareczkowania w manganometrycznym oznaczeniu Fe usuwa się poprzez ich utlenienie roztworem chlorku:
Hg(II)
61.
W wyniku miareczkowania I2 mianowanym roztworem Na2S2O3 wobec skrobi powstają:
NaI i Na2S4O6
62.
W miareczkowaniu pośrednim oznaczany składnik reaguje:
z innym składnikiem a titarant z produktem tej reakcji
63.
W wyniku rozkładu dolomitu (CaCO3, MgCO3) w stężonym roztworze HCl powstają:
Mg2+, Ca2+, CO2, H2O
64.
W wyniku stopienia ZrO2 z K2S2O7 powstają:
Zr(SO3)2 i K2SO4
65.
W zbyt wysokiej temperaturze prażenia osadu Fe(OH)3 powstaje:
Fe3O4
66.
W wyniku selektywnego wytrącania rozdzielono składnik A (w postaci osadu) od składnika B (pozostał w roztworze macierzystym). Współczynnik oddzielenia składnika A dany jest wzorem:
Qa/Qa’
67.
Kationitem jest krzemionka modyfikowana grupami:
–C2H4N+(CH3)3
68.
Do nastawiania miana roztworów HCl używa się jako substancji podstawowej:
Na2CO3
69.
Zapis (A+B+C) -> (A) + (B+C), gdzie nawias to granica faz, a litery to składniki próbki, oznacza:
wydzielenie składnika A
70.
Jeżeli proces aglomeracji jest szybszy od procesu rekrystalizacji to powstają osady:
drobnokrystaliczne
71.
Koagulacja to proces przechodzenia roztworu koloidowego w:
osad koloidalny
72.
W oznaczeniu Fe metodą manganometryczną jony tego pierwiastka w analizowanym roztworze należy:
zredukować do jonów Fe (II),
73.
Analityka składu zajmuje sie określeniem:
żadna z podanych odpowiedzi
74.
Miarą rozrzutu wyników serii pomiarowej jest:
względne odchylenie standardowe
75.
Powtarzalność to precyzja odnosząca się do pomiarów wykonywanych w warunkach :
tych samych
76.
Podane są równania dwóch funkcji analitycznych: f1= 13500*C dla 10-4
zakres stosowalności f1 jest mniejszy od f2
77.
Średnia próbka laboratoryjna to część partii materiału przygotowana z próbki:
ogólnej
78.
Jednorodnośc próbki ogólniej zwiększa się przez jej:
rozdrabnianie
79.
Próbke zawierająca As2S3 można roztworzyc w stężonych roztworach:
HNO3
80.
Topnik alkaliczny:
Na2CO3
81.
Fe(OH)3 i MgNH4PO4 są to osady:
Koloidowy i grubokrystaliczny
82.
Składniki domieszkowe to takie, które występują w próbce w zakresie:
10^2 - 10^4 (mi)g/g
83.
W analizie mikrogramowej pobiera się próbki o masach rzędu:
10^-4 - 10^-2 g
84.
W przypadku nastawiania miana roztworu HCl na odważkę Na2B4O7 stosunek liczności substancji podstawowej do liczności titranta wynosi:
1:2
85.
Dla dóch metod emisyjnych umożliwiających oznaczanie tego samego składnika w roztworach próbek (w mg/dm3) podane są równania dwóch funkcji analitycznych: f1=1250C+10 dla 10-3
zakres stosowalności f1 jest większy od f2
86.
Zawartość składnika w próbce wynosi 25,5% natomiast w toku analizy oznaczono jego zawartość jako 24,9%. Błąd względny i bezwzględny tej analizy wynoszą odpowiednio:
-2,4% i -0,6%
87.
Oznaczono składnik dwiema metodami m1 i m2. Dla serii pomiarowej uzyskanej z zastosowaniem m1, błąd względny i względne odchylenie standardowe wynosiły odpowiednio: -1,2% i 2,3%. Dla metody m2, obie te wielkości wynosiły odpowiednio: +1,2% i 1,2%. Prawdziwe jest stwierdzenie, że:
m1 jest bardziej dokładna niż m2
88.
W wyniku roztwarzania stopu zawierającego Cu i Sn powstają:
Cu2+, Sn4+, NO, H2O
89.
W wyniku stopienia Al2O3 z K2S2O7 powstają:
Al2(SO4)3 i K2SO4
90.
Jeżeli składnik A przechodzi z fazy wodnej (aq) do fazy organicznej (org) to stężeniowwa stała podziału dla tego składnika wynosi:
Ca(org)/Ca(aq)
91.
W ekstrakcji do fazy stałej w normalnym układzie faz sorbent i eluent są odpowiednio:
polarny i niepolarny
92.
Za zatrzymywanie oznaczonych składników na złożach krzemionki chemicznie związanej z grupami C18 odpowiednie są oddziaływania:
niepolarne
93.
W manganometrycznym oznaczaniu Fe jony Fe(III) w roztworze do miareczkowania redukuje się roztworem chlorków
Sn(II)
94.
Jeżeli w miareczkowaniu roztworu mocnego kwasu roztworem mocnej zasady VPK>VPR, to pH w PK należy obliczyć z:
pKw+log[OH-]
96.
W analizie makro pobiera się próbki o masach rzędu:
>0,1 g
97.
Dla dwóch metod sepktrofotometrycznych oznaczanie tego samego składnika w roztworach próbek (w mol/dm3) podane są dwa równania funkcji analitycznych f1(C)=13500*C dla 104
zakres stosowalności f1 jest mniejszy od f2
98.
Oznaczono składnik dwiema metodami, tj. m1 i m2. Dla serii pomiarowej uzyskanej z zastosowaniem m1 błąd bezwzględny i względne odchylenie standardowe wynosiły odpowiednio 3,2% i 2,2%. Dla metody m2 obie te wielkości wynosiły odpowiednio -5,6% i 3,2%. Prawdziwe jest stwierdzenie, że:
m1 jest bardziej dokłądna od m2, m1 jest bardziej precyzyjna niż m2
99.
Jonitem jest krzemionka modyfikowana grupami
-C2H4N+(CH3)3
100.
Błąd bezwzględny miareczkowania alkacymetrycznego próbki NaOH mianowanym r-r HCl wynosi -0,30 cm3, jeśli objętość r-r HCL w PK (V pk) jest równa 25,65 cm3, to w PR objętość titranta wynosić winna:
25,95 cm3