5.
W emisyjnych metodach spektroskopowych mierzoną wielkością jest promieniowanie:
emitowane przez oznaczone składniki
6.
Specyficzność metody jest to możliwość jej zastosowania w określonych warunkach do wykrywania lub oznaczania:
tylko od jednego konkretnego składnika
7.
Dla 2 metod absorpcyjnych umożliwiających oznaczenie tego samego składnika w roztworach próbek (w mg/dm3) podane są równania funkcji analitycznych f1 = 0.25C+0.02 dla 0.01
czułość f2 jest większa od f1
8.
W toku postępowania analitycznego oznaczono zawartość składnika w roztworze na poziomie 125mg/dm3. Wiedząc, że prawdziwa zawartość tego składnika to 122mg/dm3, błędy względny i bezwzględny wynoszą odpowiednio:
2,4% i 3.00 mg/dm3
9.
Oznaczono składniki dwiema metodami, tj m1 i m2. Dla serii pomiarowej uzyskanej z zastosowania m1 błąd bezwzględny wynosił -1.3 mg/dm3, a odchylenie standardowe 0.23mg/dm3, natomiast dla m2 odpowiednio 2.2mg/dm3 oraz 0.12mg/dm3. Prawdziwe jest stwierdzenie :
m1 jest bardziej dokładna, ale mniej precyzyjna niż m2
10.
Im stężenie oznaczanego składnika w probówce jest mniejsze, tym dokładność i precyzja oznaczania są:
znacznie mniejsze
11.
Liofilizację i dodatek biocydów do próbek stosuje się w celu:
ich wysuszenia i spowolnienia reakcji biochemicznych
12.
W rozkładach na mokro systemach otwartych próbki o masach od 1 do 10g roztwarza się przy użyciu odczynników utleniających przez:
ogrzewanie
13.
W wyniku reakcji roztwarzania stopu zawierającego Cu i Ni w stężonym roztworze HNO3 powstają:
Cu2+, Ni2+, H2O, NO
14.
Próbkę zawierającą HgS można roztworzyć przy użyciu stężonych:
HCl + HNO3
15.
Do stopienia próbki zawierającej glinokrzemiany i/lub krzemiany nadają się topniki:
KOH
16.
W wyniku stopienia TiO z K2S2O7 powstały stop zawiera:
Ti(SO4)2 i K2SO4
17.
Podział składnika A pomiędzy 2 niemieszające się ze sobą fazy f1 i f2 (składnik A zajmuję f1, składnik B f2) opisuje współczynnik podziału ka równy:
Caf1/Cbf2
18.
W ekstrakcji do fazy stałej z użyciem krzemionki chemicznie związanej z grupami alkilowymi C18 sorbent i eluent są odpowiednio:
niepolarny i polarny
19.
Za zatrzymywanie oznaczanych składników na złożach jonitów odpowiedzialne są oddziaływania:
elektrostatyczne
20.
Miano to liczba gramów substancji w:
1ml roztworu miareczkującego
21.
Błąd bezwzględny miareczkowania można wyrazić jako:
Vpk-Vpr
22.
Jeżeli Vpr>Vpk to błąd miareczkowania jest:
ujemny
23.
Wskaźniki stosowane w alkacymetrii są:
słabymi zasadami organicznymi, słabymi kwasami organicznymi
24.
Substancją stosowaną do nastawiania miana NaOH jest:
H2C2O4
25.
W miareczkowaniach red-ox jako wskaźnika nie stosuje się:
kwas difenyloaminosulfonowy
26.
Mieszanina Zimmermanna-Reinhardta zawiera:
MnSO4, H3PO4, H2SO4
27.
W oznaczeniu jonów Cl- metodą Mohra jako wskaźnika używa się:
jonów CrO42-
28.
Jeżeli szybkość procesu agregacji jest większa od szybkości procesu rekrystalizacji, to powstaje osad:
drobnokrystaliczny
29.
1ppb to:
1 ng/g, 1 ug/kg
30.
Jeżeli w miareczkowaniu roztworu mocnego kwasu roztworem mocnej zasady VpK
–log[H+]
31.
W przypadku nastawiania miana roztworu HCl na odważkę Na2CO3 stosunek liczności titranta do liczności substancji podstawowej wynosi:
2:1
32.
W metodzie Wardera liczność HCl, która jest zużyta wobec fenoloftaleiny jest równa:
n(NaOH)+n(Na2CO3)
33.
W przypadku nastawiania miana roztworu KMnO4 na odważkę H2C2O4 , stosunek liczności titranta do liczności substancji podstawowej wynosi:
2:5
34.
W jodometrycznym oznaczeniu jonów Cu(II) w roztworze stosunek liczności wydzielonego I2 do liczności Cu wynosi:
1:2
35.
Obecność C pochodzącego z sączka powoduje, że w czasie prażenia BaSO4 w temp. 600°C powstaje:
BaS
36.
Al(OH)3 i Fe(OH)3 są przykładami:
koloidów galaretowatych
37.
Metoda analityczna to:
sposób oznaczania określonego składnika
38.
Wielkość próbki ogólnej stanowi część całej partii materiału zazwyczaj w ilości:
od 1% do1‰
39.
W przypadku nastawiania miana roztworu HCl na odważkę Na2S2O3 stosunek liczności substancji podstawowej do liczności titranta wynosi:
1:2
40.
Selektywność metody jest to możliwość jej zastosowania w określonych warunkach do wykrywania lub oznaczania:
pewnej niewielkiej grupy składników
41.
W metodzie Wardera liczność HCl, która została zużyta wobec oranżu metylowego wynosi:
n(Na2CO3)
42.
W alkacymetrycznym oznaczeniu tzw. twardości wody przemijającej suma liczności odpowiednich soli Ca i Mg równa jest:
1/2n(HCl)
43.
Obecność C pochodzącego z sączka powoduje, że w czasie prażenia Fe(OH)3 w temperaturze 900°C powstaje:
Fe
44.
Próbkę Au można roztworzyć w mieszaninie HCl + HNO3, ponieważ tworzą się w roztworze:
AuCl4-
45.
W jodometrycznym oznaczeniu jonów Fe(III) stosunek liczności wydzielonego I2 do liczności Fe wynosi:
1:2
46.
Błąd względny miareczkowania można wyrazić jako:
100%[(Vpk-Vpr)/Vpr]
47.
W miareczkowaniach jonów Cl- metodą Wohlarda jako wskaźnika stosuje się jony:
Fe3+
48.
Nośnik to substancja używana do selektywnego:
współstrącenia składników śladowych
49.
Osad grubokrystaliczny powstaje wtedy, gdy szybkość wzrostu kryształu jest:
większa od szybkości tworzenia nowych zaorodków krystalizacji
50.
Okluzja polega na włączeniu do osadu cząsteczek substancji obcych na zasadzie:
adsorpcji powierzchniowej