Pytania i odpowiedzi (2 / 3)
Egzamin inżynierski - GiK
51.
Podstawą podziału na sekcje mapy zasadniczej jest mapa topograficzna w skali:
4) 1:10000
52.
Oś celowa lunety to:
2) prosta łącząca środek optyczny obiektywu i środek siatki celowniczej
53.
Pomiar kąta w jednej serii oznacza:
1) pomiar tego kąta w dwóch położeniach lunety
54.
Nieprostopadłość osi obrotu lunety do pionowej osi obrotu instrumentu to:
3) błąd inklinacji
55.
Jeśli błąd względny pomiaru długości nie może przekraczać 1/2000 to błąd bezwzględny pomiaru odległości
100 m nie może być większy od:
3) 5 cm
56.
Pozioma osnowa pomiarowej jest osnową::
1) jednorzędową
57.
Przy pomiarze kierunku poziomego, przy celowaniu na wierzchołek 2-metrowej tyczki oddalonej od
stanowiska o 100 m i odchylonej w płaszczyźnie kolimacyjnej o 10o od pionu popełniamy błąd w wyznaczeniu
kierunku z tytułu wychylenia tyczki:
4) równy 0o00'00".
58.
Długości ciągów sytuacyjnych w osnowie pomiarowej mogą wynosić:
4) najwyżej do 3km
59.
Czy w sytuacyjnej osnowie pomiarowe mogą być stosowane ciągi wiszace:
2) tak, jeżeli ciąg ma co najwyżej 2 boki
60.
Średni błąd pomiaru różnic wysokości metodą niwelacji geometrycznej, w wysokościowej osnowie pomiar
może być większy od:
4) 20 mm/km
61.
Pole działki z pomiaru graficznego na mapie w skali 1:2000 wynosi 100cm2 ,
a na mapie w skali 1:500 pole tej samej działki wynosi:
2) 0.16 m2
62.
Dane jest godło mapy 6.110.25. Liczba 25 oznacza:
3) numer kolumny
63.
Wymiary ramek sekcyjnych mapy zasadniczej:
4) są stałe
64.
Suma odczytów kręgu pionowego z I i II położenia lunety wynosi 400g.08. Obliczony błąd indeksu ma
wartość:
4) + 4c
65.
Metoda niwelacji ze środka eliminuje między innymi błąd:
nierównoległości osi celowej lunety do osi libeli niwelacyjnej lub nieprawidłowej kompensacji pochylenia lunety
66.
Błąd pomiaru kierunku w jednym położeniu lunety wynosi mk = 10cc. Ile będzie wynosił błąd pomiaru kąta
pomierzonego w jednej serii:
2) 10cc
67.
Mapę zasadniczą sporządza się w skalach:
1) 1:5000 1:2000 1:1000 1:500
68.
Na błąd odczytu z łaty odchylonej od pionu mają wpływ:
2) kąt wychylenia łaty od pionu w płaszczyźnie pionowej celowania i wartość odczytu na łacie
69.
W niwelatorze automatycznym usuwanie błędu nieprawidłowej kompensacji polega na:
nastawieniu poziomej kreski siatki celowniczej na prawidłowy odczyt za pomocą śrubek rektyfikacyjnych krzyżyka kresek
70.
Pomiary w wysokościowej osnowie pomiarowej wykonuje się technologią:
3) niwelacji geometrycznej-technicznej, trygonometrycznej, satelitarnej.
71.
Odchyłkę otrzymaną z pomiaru "tam" i "z powrotem" ciągu niwelacyjnego można w każdym przypadku
rozrzucić:
proporcjonalnie do liczby stanowisk lub wyjątkowo proporcjonalnie do długości odcinków niwelacyjnych
72.
Przy wyznaczaniu punktów osnowy pomiarowej metodą wcięć:
4) należy pomierzyć co najmniej 1 element nadliczbowy
73.
Jeżeli przyrost DXAB ma znak dodatni, a przyrost DYAB ma znak ujemny to azymut boku AB (AAB)
zawiera się w granicach:
2) 300g - 400g
74.
Szczegóły terenowe wraz z elementami kontrolnymi:
4) mierzymy w przypadku pomiaru szczegółów grupy I
75.
Wyrównanie stacyjne to:
3) wyznaczenie wartości najprawdopodobniejszych kierunków wraz z oceną dokładności pomiarów,
76.
Zasadnicza zaleta metody wypełnienia horyzontu w pomiarach kątowych to:
2) dowolny wybór kata do pomiaru,
77.
Przy przeniesieniu współrzędnych niezbędne pomiary w siatce przeniesienia wykonuje się na punktach:
3) bazowych siatki,
78.
Dla redukcji długości przestrzennej na powierzchnię odniesienia należy wyznaczyć:
2) wysokość punktu początkowego i końcowego oraz promień kuli R,
79.
Teorię par spostrzeżeń stosujemy do oceny dokładności pomiarów gdy obserwacje wykonano:
2) dwukrotnie,
80.
Dokładność pomiaru kątów zależy:
3) od klasy teodolitu i technologii pomiaru, obserwatora i warunków atmosferycznych,
81.
Redukcja długości na powierzchnię, odcinków pochyłych pomierzonych dalmierzami
elektromagnetycznymi, na powierzchnię odniesienia jest redukcją :
4) na powierzchnię sferyczną o średnim promieniu Ziemi na obszarze pomiaru.
82.
Błąd pomiaru odległości dalmierzami elektromagnetycznymi:
3) zależy od długości mierzonego odcinka i dokładności centrowania instrumentów pomiarowych, błędów wyznaczenia stałych dalmierza,
83.
Stała dodawania w dalmierzach elektronicznych odnosi się tylko do:
3) zestawu dalmierz + reflektor,
84.
Punkty geodezyjnych osnów szczegółowych na obszarach zabudowanych (miasta) najkorzystniej jest
wyznaczać:
1) metodą poligonową z wykorzystaniem tachimetrów elektronicznych,
85.
Dla redukcji długości zmierzonych ze stanowisk mimośrodowych wystarczy wyznaczyć:
4) element liniowy i kąt dyrekcyjny.
86.
Siatkę przeniesienia współrzędnych zakłada się dla wyznaczenia:
2) współrzędnych punktu przeniesienia,
87.
Warunki (czynniki) zewnętrzne obarczają mierzone kąty błędem:
3) systematycznym,
88.
Dla jednoznacznego określenia współrzędnych punktu wyznaczonego metodą wcięcia wstecz należy
pomierzyć:
2) 2 kąty poziome na punkcie wyznaczanym,
89.
Czy pomierzone kąty poziome w osnowach szczegółowych wymagają redukcji na powierzchnię
odniesienia :
1) t ylko w szczególnych przypadkach,
90.
Gdy stosujemy odwzorowanie wiernokątne to:
4) wprowadzamy poprawkę odwzorowawczą: kątów, azymutów, długości odcinków, pola powierzchni.
91.
Dla jednoznacznego określenia współrzędnych punktu wyznaczanego wcięciem wstecz niezbędne są
wizury na:
1) trzy punkty o znanych współrzędnych,
92.
Szkic założeń projektu technicznego szczegółowej osnowy poziomej 3 klasy, w formie sieci poligonowej,
zawiera między innymi:
2) przebieg projektowanych ciągów i punkty wcinane,
93.
Projekt techniczny szczegółowej osnowy poziomej 3 klasy, w formie sieci poligonowej zawiera między
innymi:
3) projektowane punkty osnowy i ich numery, numery ciągów,
94.
Punkt o numerze 10051, wpisany na szkicu osnowy jest punktem:
2) ekscentrycznym poziomej osnowy szczegółowej,
95.
Wznowienie punktów osnowy polega na:
4) stabilizacji nowego punktu i wykonanie nowych pomiarów do punktów sąsiednich.
96.
Ocenę dokładności wyników pomiarów przed ich wyrównaniem przeprowadza się dla:
2) ustalenia wag i porównania uzyskanej dokładności z wymaganiami standardów,
97.
Dla dokonania transformacji współrzędnych niezbędna jest znajomość:
1) współrzędnych punktów dostosowania,
98.
Minimalna liczba punktów dostosowania przy transformacji na płaszczyźnie wynosi:
dwa
99.
Punkt poziomej osnowy szczegółowej może być wyznaczony stosując:
4) dowolnym wcięciem o trzech elementach mierzonych.
100.
Na podstawie graficznej analizy dokładności wyznaczenia pojedynczych punktów możemy określić:
3) maksymalny błąd położenia punktu i kierunek tego błędu,