Pojęcia- powtórka

Opracowanie lica muru kamiennego, polegające na dekoracyjnym wyprofilowaniu spoin, podkreślających układ kamieni, a także naśladowanie tego zabiegu na tynku.

Dekoracyjna obróbka kamieni na fasadzie budynku w taki sposób, by miały wygląd naturalnych ciosów kamiennych

W starożytnej Grecji budynek mieszkalny złożony z prostokątnej izby i otwartego przedsionka z wejściem na krótszym boku. Ten rodzaj budowli, znany od czasów neolitu, stał się prawdopodobnie pierwowzorem podstawowej formy greckiej świątyni.

W malarstwie postacie ludzi lub zwierzęta, a także małe scenki rodzajowe nie związane bezpośrednio z tematem obrazu, umieszczone w tle u wprowadzone dla ożywienia pejzażu lub dla uwydatnienia wielkości przedstawianych motywów.

Rozpoznaj sklepienie.

Rozpoznaj sklepienie.

Sklepienie klasztorne o bardzo małej krzywiźnie albo sklepienie przechodzące w płaski strop powyżej krótkiego odcinka krzywizny.

Stawiany w neolicie i w epoce brązu. Krąg zbudowany z ustawionych pionowo kamieni, często wokół grobowca lub miejsca kultu.

Prehistoryczna budowla megalityczna o charakterze grobowca. Składała się z głazów wkopanych pionowo w ziemię i wielkiego płaskiego bloku skalnego, który był na nich ułożony.

Technika artystyczna polegająca na pocieraniu grafitem kartki papieru lub płótna położonych na powierzchni różnych materiałów o bogatej fakturze.

Technika malarska polegająca na zeskrobywaniu szpachlą lub innym ostrym narzędziem farby naniesionej na płótno i częściowym odsłonięciu podłoża, dzięki czemu obraz zyskuje bogatszą fakturę i dodatkowe efekty kolorystyczne.

Niska, pozbawione okien ścianka wieńcząca elewację budowli, najczęściej osłaniająca dach.

Zewnętrzny widok budynku wraz ze wszystkimi elementami konstrukcji, wykończenia i wyposażenia budowlanego.

Frontowa ściana budynku, główna elewacja różniąca się od pozostałych kompozycją architektoniczną, zdobioną dekoracją architektoniczną lub malarską.

Rozpowszechniony w starożytnym Egipcie i w Grecji pomnik nagrobny w postaci płyty dostawionej do rzeźby lub zdobionej reliefem przedstawiającym zmarłego; samego lub w otoczeniu rodziny.

Ławy przeznaczone dla duchowieństwa ustawiane pod ścianami prezbiterium.

Typowy dla manieryzmu niderlandzkiego ornament płaszczyznowy, składający się z motywów imitujących źelazne okucia w kształcie listew oraz ażurowych plakiet; na listwach występują motywy naśladujące gwoździe, nity itp.

Charakterystyczny dla manieryzmu i baroku motyw dekoracyjny w postaci blaszanej taśmy, ponacinanej i wyginającej się półokrągło lub spiralnie. Występował, w połączeniu z ornamentem okuciowym, w obramieniach tarcz herbowych, kartuszach i w rzemiośle artystycznym.

Ornament ciągły w formie pasma ułożonych na przemian pałeczek i pojedynczych lub podwójnych perełek. W architekturze greckiej służył niekiedy jako element oddzielający trzon kolumny od jej głowicy.

Charakterystyczny dla architektury polskich dworów i pałaców XVI i XVII w. Czworoboczny narożnik budowli lub dobudówka, wyraźnie odcinająca się od głównego korpusu, z reguły kryta odrębnym dachem.

Typ ornamentu architektonicznego nawiązujący do kształtu roślinny śródziemnomorskiej o dużych liściach i zebranych w kłos kwiatostanach. W sztuce greckiej odgrywał dużą rolę, najczęściej występował jako dekoracja bocznych krawędzi głowicy korynckiej.

W średniowiecznej architekturze obronnej regularnie rozmieszczone "zęby" na przemian z prześwitami, stanowiące zwieńczenie murów i baszt. Były osłoną dla strzelających łuczników.

Architektoniczna obudowa ołtarza lub grobu w kształcie ażurowego baldachimu (często ze sklepieniem wewnątrz) wspartego na kolumnach, występująca już w kościołach wczesnoromańskich we Włoszech. Może to być również zamykana puszka na komunikaty stylizowane na hełmy wież.

Zamknięta przestrzeń powstała dzięki przedłużeniu nawy głównej poza transept. Orientowany na wschód i wydzielony przez podwyższenie. Niekiedy znajduje się pod nim krypta.

Najwyższa wieża zamku warownego, zbudowana najczęściej na planie kwadratu, wieloboku lub koła, służąca jako punkt obserwacyjny i do obrony, ale także jako ostatnie schronienie mieszkańców zamku w przypadku wtargnięcia nieprzyjaciela za mury.

Technika malarstwa ściennego polegająca na malowaniu na suchym tynku. Do pigmentu, podobnie jak w malarstwie sztalugowym, stosuje się spoiwa takie jak olej, kleje, żywice, woski. Malowidła wykonane tą techniką można przemalować i poprawiać, łatwo ulegają jednak uszkodzeniom.

technika malarstwa ściennego (i malowidło wykonane tą techniką), polegająca na malowaniu na mokrym tynku. Technika bardzo trwała, jednak poprawki można nanosić jedynie poprzez zeskrobywanie farby.

Kwadratowa lub prostokątna płyta między tryglifami we fryzie świątyni doryckiej. Były najczęściej zdobione dekoracją rzeźbiarską, zwykle na motywach mitologicznych.

Element fryzu doryckiego, prostokątna płyta z trzema wypukłymi i dwoma wklęsłymi pasami, występująca na przemian z metopami.

Podzielone na trzy części okno lub przezrocze. Także w romańskich lub gotyckich kościołach rząd podzielonych na trzy części arkadek albo galeria umieszczona w grubości muru i otwarta do wnętrza kościoła przegrodą z arkadek.