Integracja europejska

Przepływ artykułów przemysłowych między Unią a Turcją jest swobodny, tj. nieograniczony żadnymi cłami i innymi barierami handlowymi.

Handel towarowy między Unią a Stanami Zjednoczonymi odbywa się na warunkach KNU.

Handel dobrami i usługami między Unią a Norwegią odbywa się na tych samych warunkach co między Polską a Francją.

Pod względem udziału w handlu dobrami Unia jest pierwszym partnerem handlowym Chin.

Pod względem udziału w handlu dobrami Unia jest pierwszym partnerem handlowym Stanów Zjednoczonych.

Około 20% eksportu Unii stanowią artykuły rolne.

Dumping jest sprzedażą towarów za granicę w cenie poniżej poziomu stosowanego na rynku krajowym, bądź kosztów i ma swoje źródło w bezzwrotnej pomocy państwowej.

Istniejące w Unii reguły konkurencji skierowane są wyłącznie do przedsiębiorstw.

Unijne reguły konkurencji skierowane do przedsiębiorstw obejmują dwie kategorie spraw: porozumienia ograniczające konkurencję oraz nadużywanie pozycji dominującej.

Unijne rozwiązania w zakresie ochrony konkurencji przed zakłóceniami ze strony przedsiębiorstw i państwa wzorowane były na przepisach istniejących w Stanach Zjednoczonych.

Unia walutowa polega na zastąpieniu walut narodowych wspólną walutą.

Wszystkie państwa Unii Europejskiej zliberalizowały całkowicie przepływ kapitału.

Chiny utrzymują autonomiczną politykę pieniężną przy zliberalizowanych przepływach kapitałowych.

Dania - jedno z państw UE pozostające poza strefą euro - prowadzi niezależną politykę pieniężną.

Wśród głównych korzyści usztywnienia kursów walutowych jest brak ryzyka kursowego, a więc eliminacja kosztów zabezpieczania się przed tym ryzykiem oraz większa przewidywalność opłacalności transakcji w obrocie międzynarodowym.

Największym zagrożeniem dla członków unii walutowej są wstrząsy, które dotykają ich w jednakowy sposób.

Członkowie unii walutowej są podatni na wstrząsy asymetryczne, jeżeli ich gospodarki są strukturalnie zróżnicowane, a rynki nie zapewniają dostatecznie wysokiej mobilności siły roboczej.

Nominalne kryteria konwergencji z Maastricht mają charakter monetarny albo fiskalny.

Według kryterium inflacji poziom cen w kraju kandydującym w roku poprzedzającym badanie nie może być wyższy niż 1,5%.

Kryterium stóp procentowych wymaga, aby stopy procentowe banku centralnego nie przekraczały średniej stopy procentowej trzech państw UE o najniższej inflacji o więcej niż 2 pkt. procentowe.