Integracja europejska

Głównym polem działania instytucji unijnych jest polityka (re)dystrybucyjna.

Integracja negatywna polega znoszeniu ograniczeń handlowych i wprowadzeniu zakazu ich używania.

W pierwszym okresie funkcjonowania Wspólnot działania istotną rolę odegrała integracja pozytywna.

Zasada wzajemnego uznawania polega na dopuszczaniu do obrotu produktu legalnie wytworzonego w innym państwie członkowskim mimo różnic pomiędzy regulacjami krajowymi odnoszącymi się do danego produktu.

Przeszkody w unijnym obrocie handlowym wynikające z różnic miedzy krajowymi przepisami regulującymi wprowadzanie do obrotu produktów są w UE bezwzględnie zakazane.

Główne źródło dochodów do budżetu unijnego stanowią razem tradycyjne zasoby własne i z tytułu VAT.

W 2015 r. Polska odnotowała najlepszą pozycję netto wobec budżetu unijnego, bo sięgającą ponad 2% jej DNB.

W 2015 r. znaczenie wydatków z budżetu unijnego było największe w przypadku Polski, bo kształtowały się na poziomie 3% DNB.

W 2015 r. największym płatnikiem do budżetu unijnego były Niemcy ze składką kształtującą się na poziomie ponad 24 mld EUR.

Z powodu konieczności równoważenia unijnego budżetu wydatki z niego są w praktyce obecnie ograniczone pułapem ok. 1 % unijnego DNB.

Efekty zewnętrzne polityki spójności w postaci stymulowania handlu przemawiają za decentralizacją tej polityki w ramach UE.

Dążenie do rozwoju obszarów wiejskich pod kątem przeciwdziałania globalnemu ociepleniu jest argumentem przemawiającym za prowadzeniem polityki rolnej na szczeblu unijnym.

Beneficjentami Funduszu Spójności są państwa członkowskie a nie regiony.

Kryterium kwalifikującym do uzyskania pomocy z Funduszu Spójności jest PKB/mieszkańca w kraju poniżej 75% średniej UE.

Z Funduszu Spójności dofinansowywane są projekty z zakresu infrastruktury transportu i ochrony środowiska.

Kryterium kwalifikującym do uzyskania pomocy z funduszy strukturalnych jest PKB/mieszkańca w kraju poniżej 90% średniej UE.

Pogłębianie integracji ekonomicznej zmniejszyło ryzyko zwiększenia się różnic w poziomie rozwoju gospodarczego regionów Unii.

Zasada dodatkowości pomocy unijnej oznacza, że z budżetu unijnego pokrywana jest jedynie część kosztu realizacji programów rozwoju regionalnego.

Decyzje związane ze wspólną polityką rolną podejmują instytucje unijne w ramach kompetencji powierzonych im przez państwa członkowskie.

Dostęp do unijnego rynku wewnętrznego importowanych artykułów rolnych jest głównie ograniczony zmiennymi opłatami wyrównawczymi.