&quot;Wieczna sromota i nienagrodzona<br /> Szkoda, Polaku! Ziemia spustoszona<br /> Podolska leży, a pohaniec sprosny,<br /> Nad Niestrem siedząc, dzieli łup żałosny!&quot;

&quot;ślad zniknie z mojej skóry<br /> jak gdyby lakier odłupać paznokciem<br /> i ty odejdziesz <br /> jak gdyby w podróż&quot;

&quot;idź bo tylko tak będziesz przyjęty do grona zimnych czaszek<br />do grona twoich przodków: Gilgamesza Hektora Rolanda<br />obrońców królestwa bez kresu i miasta popiołów<br /><br />Bądź wierny Idź&quot;

&quot;Lecz Ty? - lecz ja? - uderzmy w sądne pienie,<br /> Nawołując: &quot;Ciesz się, późny wnuku!...<br /> Jękły - głuche kamienie:<br /> Ideał - sięgnął bruku&quot; --

jestem sobie<br />jestem głupi<br />co mam robić<br />a co mam robić<br />jak nie wiedzieć<br />a co ja wiem<br />co ja jestem

&quot;...Aż wszystko będzie legendą<br /> I wtedy po wielu latach<br /> W Rzymie na Campo di Fiori<br /> Bunt wznieci słowo poety&quot;

A może byśmy tak, jedyna<br />Wpadli na dzień do Tomaszowa?<br />Może tam jeszcze zmierzchem złotym<br />Ta sama cisza trwa wrześniowa

Jeno wyjmij mi z tych oczu<br />szkło bolesne - obraz dni,<br />które czaszki białe toczy<br />przez płonące łąki krwi.