Teoria architektury

drewniane lub kamienne ławki ustawione w prezbiterium. Często bardzo bogato zdobione

w malarstwie lub rzeźbie sakralnej postać klęcząca u stóp postaci Jezusa Chrystusa lub Marii, składająca ręce w geście uwielbienia, czyli adoracji

kompozycja składająca się z dwu filarów, kolumn lub pilastrów podtrzymujących belkowanie, czasami z frontonem w okresie romańskim i gotyckim w formie miniaturowej kapliczki baldachimowe, lub świątyńki o charakterze wotywnym albo motyw dekoracyjny w tym kształcie umieszczany w tympanonie, portalu lub jako sterczyna w attyce;

dekoracyjny zwornik w formie ozdobnej klamry spinający element konstrukcyjny np. archiwoltę albo zwieńczenie obramowania np. obrazu

balustrada z pulpitem dla lektora przy przegrodzie ołtarzowej w świątyni wczesnochrześcijańskiej

wyobrażenie demonicznych zwierząt, karykaturalnych twarzy, splatanych ornamentów itp. Częste zwłaszcza w rzeźbie architektonicznej kościołów romańskich, przeważnie umieszczane na murach północnych i zachodnich.

zdobione ornamentami, profilowane lico łuku, arkady zamykającej portal lub każdy inny łukowo u góry zakończony otwór w ścianie budowli, najczęściej bogato zdobione

ornament późnogotycki, składający się z suchych, bezlistnych i ostro łamiących się gałęzi o nerwowym przebiegu

hiszpańskie barwne płytki ceramiczne

niskie balustrady kamienne albo kraty wydzielające przestrzeń duchowieństwa od przestrzeni świeckich potem wyższe i zdobione

element średniowiecznego budownictwa obronnego, ważny składnik fortyfikacji miejskich, zazwyczaj w formie okrągłej, murowanej budowli wysuniętej przed linię murów obronnych i połączonej z bramą miejską za pośrednictwem osłoniętego przejścia

niewielka kolista, wieloboczna lub czworoboczna wieżyczka nadbudowana na koronę muru obronnego, zazwyczaj nadwieszona, pełniąca funkcje strażniczą i strzelecką

budowla obronna, stanowiąca element starożytnego i średniowiecznego muru obronnego w postaci wysunięcia jego fragmentu przed lico i wzniesienia ponad jego poziom.zawsze jest otwarta od strony wewnętrznej obwodu obronnego, co odróżnia ją od wieży – budowli ze wszystkich stron zamkniętej.

wieża strażnicza zamku, lub miejska dzwonnica w formie wieży wolno stojącej lub związanej z budynkiem ratusza

wręby i zęby, element wieńczący mury obronne zamku

krata zamykająca bramę zamkową

ażurowa osłona okna z drewna kamienia albo stiuku, sztuka islamu

przestrzeń kościoła przeznaczona dla duchowieństwa Zwykle jest wydzielone od reszty świątyni podwyższeniem, balustradą lub łukiem tęczowym i wyodrębniające się wizualnie z bryły kościoła. zamknięte apsydą lub prostą ścianą. Jego układ mógł być wzbogacony obejściem, apsydiolami i wieńcem kaplic

inskrypcja po łacinie w której wyróżnione litery po zsumowaniu dają datę wydarzenia

kamienny baldachim nad ołtarzem

druga faza gotyku angielskiego

wieża pełniąca funkcje mieszkalne

główna wieża, ostateczna obrona

wspólna sypialnia mnichów

pierwsza faza gotyku angielskiego

galeria we wnętrzu kościoła między arkadami a oknami górnymi/triforium

ukos, ucios, skośne ścięcie narożnika lub graniastej krawędzi, w celu ochrony przed uszkodzeniem od przypadkowego uderzenia

ostatnia faza gotyku francuskiego

boczna wieża bramy warownej

bogato zdobione zakrycie lub zasłona mensy ołtarza chrześcijańskiego.

wąskie przejście obok bramy warownej

kamieniarski znak