Akademia pana Kleksa – część 2: koniec Akademii

Pan Kleks zabrał uczniów na wycieczkę do „najciekawszej fabryki na świecie”, którą kierował jego przyjaciel, inżynier Bogumił Kopeć: fabryki dziur i dziurek. Pracowało w niej dwanaście tysięcy majstrów i robotników.

W jednej z hal toczono dziury w niebie, a maszyny wystawały wysoko ponad dach. Pan Kleks wyjął z nosa zużyte dziurki i włożył nowe, prosto z tokarki. Kopeć od razu zastrzegł, że w fabryce nie wolno niczego dotykać, a chłopcy musieli pilnować Alfreda. Na pożegnanie podarował im dwie skrzynki dziurek do obwarzanków, z których pan Kleks upiekł obwarzanki.

Po powrocie z fabryki Akademię opanowały roje much z królową na czele. Pan Kleks powiększył pompką pająka krzyżaka do wielkości kota, ale gdy pająk się najadł, pompka przestała działać, pająk zmalał i muchy go rozszarpały. Dopiero bańki mydlane z gumą arabską okazały się muchołapką: muchy przyklejały się do nich i spadały na podłogę.

Inżynier Kopeć w wolnych chwilach występował w cyrku jako linoskoczek, żeby nie wyjść z wprawy w owijaniu jednej nogi dookoła drugiej. Fryzjer Filip dostarczał panu Kleksowi piegi i kolorowe szkiełka. Anastazy otwierał i zamykał bramę Akademii i zarządzał balonikami. Do obowiązków Artura należało sprzątanie sali szkolnej.

Filip przyprowadził w deszczową noc dwóch chłopców i ogłosił: „Jeden ma na imię Anatol, a drugi Alojzy. Obydwaj na A”. Starszy przedstawił się: „Jestem Anatol Kukuryk”. Rano pan Kleks stwierdził: „Alojzy nie jest żywym człowiekiem, tylko lalką”.

Pan Kleks powiedział: „Muszę go nauczyć czuć, myśleć i mówić. Spróbuję, może mi się uda”. Razem z Adasiem pracował nad lalką w szpitalu chorych sprzętów: Adaś nacierał ją maścią, a pan Kleks majstrował przy płucach, sercu i mózgu. Po tygodniu nikt nie poznałby, że Alojzy jest lalką.

Pan Kleks mówił o Alojzym: „Nauczył się już w Akademii wszystkiego i umie nawet mówić po chińsku. Zdaje mi się, że dosłownie zjadł mój słownik chiński”.

Pan Kleks tłumaczył: „to nie jest wina jego, lecz mechanizmu” i przyznawał, że mechanizm zna tylko Filip, więc on sam jest bezsilny. Alojzy zapowiadał Adasiowi, że przy pierwszej sposobności ucieknie do Chin. Gdy zasnął na polowaniu na szczygły, Adaś zostawił go w parku, a on spędził tam noc, bo „ciało jego nie odczuwa chłodu”. Mateuszowi przy każdej okazji wyrywał pióra z ogona i drażnił go.

Władcą Lunnów był „potężny i groźny król Niesfor”, który mieszka w Wielkiej Srebrnej Górze na południu półkuli księżyca i nigdy nie wypuszcza z dłoni długiego miecza. Bogumił to imię inżyniera Kopcia.

Lunnowie mieszkają we wnętrzu gór z miedzi, srebra i żelaza, bo na powierzchni księżyca panuje wieczny mróz. Nie mają światła, ale sami promieniują. Porozumiewają się dźwiękami podobnymi do uderzeń srebrnych dzwonków, żywią się zielonymi kulkami wybieranymi z miedzi i poruszają się jak obłoki, czyli płynąc. Poza nimi na księżycu nie ma żadnych żywych istot.

Gdy pan Kleks doszedł do chwili, w której król Niesfor wyszedł na powierzchnię Srebrnej Góry, do sali wpadł Alojzy z sękatym kijem, rozbił stół z przysmakami i przegonił gości. Pan Kleks powiedział potem: „Będę musiał odłożyć to do innej książki!”.

Pan Kleks z każdym dniem malał, aż najmniejszy z chłopców, Alfred, przewyższał go niemal o głowę. Kurczył się też gmach, meble i park, a dęby i buki zmieniały się w małe drzewka. Pan Kleks puszczał Alojzemu płazem wszystkie wybryki, przestał łykać pigułki na porost włosów i prawie wyłysiał. Uczniowie zostali w Akademii aż do Wigilii.

W hebanowej szkatułce leżało kilkanaście porcelanowych tabliczek zapisanych chińskim pismem. Pan Kleks wyjaśnił: „wypisana była cała wiedza, którą przekazał mi doktor Paj-Chi-Wo”. Gdy Alojzy je podeptał, pan Kleks powiedział: „Jesteś dziełem moich rąk i z rąk moich zginiesz”, odkręcił mu ręce, nogi i głowę i schował części do skórzanej walizki.

Filip wściekł się, że pan Kleks nie dotrzymał umowy: przez lata znosił mu piegi i kolorowe szkiełka, a nawet oddał cały majątek na Akademię, w zamian za co pan Kleks miał zrobić z Alojzego człowieka. Wyjął więc brzytwę, obciął nią po kolei wszystkie płomyki świec na choince i schował je do kieszeni futra. W sali zapadł zupełny mrok.

W noc wigilijną wszystko się skurczyło: gmach Akademii zamienił się w klatkę, w której siedział Mateusz, park w zielony dywan, a mur z furtkami w bibliotekę z grzbietami książek. Pan Kleks zmalał do wielkości orzecha laskowego i stał się guzikiem od czapki bogdychanów. Mateusz porwał guzik w dziób i dzięki niemu odzyskał ludzką postać.

Adaś powitał go jak księcia, ale Mateusz się roześmiał: „Nie jestem żadnym księciem. Po prostu opowiedziałem ci bajkę (…). Jestem autorem historii o panu Kleksie”. Potem wstawił do biblioteki książkę z napisem „Akademia pana Kleksa”.