CiFP

Kapitał obrotowy po stronie pasywów występuje wyłącznie w pozycji:

Nieprawdziwym jest stwierdzenie, iż im większa jest liczba obrotów kapitałem obrotowym, a każdorazowy obrót przynosi określony zysk, zatem większy będzie zysk całkowity, a ponieważ osiągane jest to przy wzrastającym poziomie zaangażowania kapitału obrotowego, zatem stopa zysku będzie wzrastać:

Prawdziwym jest stwierdzenie, iż od momentu gdy krańcowy koszt związany ze skracaniem cyklu kapitału obrotowego jest wyższy od kosztów zewnętrznych źródeł finansowania lub/i wyższy od strat ponoszonych w związku ze zmniejszeniem sprzedaży, nieopłacalnym jest skracanie cyklu kapitału obrotowego:

Wraz ze wzrostem rozmiarów pojedynczej dostawy materiałów i surowców wzrastają całkowite koszty ich zakupu, równocześnie wzrasta także średni stan zapasów pomiędzy dostawami i rosną koszty ich utrzymywania:

Optymalny poziom wyrobów gotowych to ten, przy którym krańcowy koszt ich magazynowania jest równy stratom, jakie przedsiębiorstwo przynosiłoby gdyby nastąpiło przerwanie ciągłości sprzedaży:

Utrzymywanie określonego poziomu środków pieniężnych przez przedsiębiorstwo jest opłacalne do momentu (poziomu):

Działalność charakteryzująca się tym, że wydatki ponoszone są najpierw na powiększenie istniejących i/lub tworzenie nowych zasobów, których eksploatacja przynosi efekty, określana jest mianem:

Kryterium celu wyróżnia bezwzględny REEPI, który oznacza wybór najkorzystniejszego wariantu przedsięwzięcia inwestycyjnego spośród tych, które spełniają minimalny wymóg efektywności:

Efektywność przedsięwzięcia inwestycyjnego jest wprost proporcjonalna do długości okresu jego eksploatacji, a odwrotnie proporcjonalna do okresu jego realizacji:

W przypadku, gdy nieznany jest rozkład nakładów inwestycyjnych w okresie realizacji przedsięwzięcia, to określenie wielkości zamrożenia nakładów inwestycyjnych następuje poprzez obliczenie średniego okresu zamrożenia nakładów:

46. Nieprawdziwym jest stwierdzenie, iż różnica co do wskazań w zakresie wyboru najkorzystniejszego przedsięwzięcia inwestycyjnego przy wykorzystaniu formuły NPV i IRR wynika z faktu, iż w przypadku metody NPV zakłada się reinwestowanie wolnych środków według stopy wyliczonej, natomiast w przypadku metody IRR według stopy przyjętej, wyrażającej koszt kapitału niezbędnego do sfinansowania przedsięwzięcia inwestycyjnego:

Punkt przecięcia krzywej wewnętrznej stopy zwrotu i krańcowego kosztu kapitału wyznacza punkt, który odpowiada:

Twierdzenie – iż po przekroczeniu pewnej wielkości określającej udział długu w pasywach ogółem przedsiębiorstwa, wzrasta ryzyko inwestowania w nie, stąd też akcjonariusze domagają się wyższej stopy dochodów, zatem oczekiwane dochody dyskontowane są według wyższej stopy, co powoduje zmniejszenie wartości rynkowej przedsiębiorstwa – właściwe jest dla:

Prawdziwym jest twierdzenie, że przedsiębiorstwo osiąga swoją maksymalną wartość przy całkowitym finansowaniu z kapitałów własnych:

Przedsiębiorstwo przynoszące dochód w postaci zysku kapitałowego jest mniej ryzykowne od przynoszącego dochód w postaci dywidendy: