Akademia pana Kleksa – część 1: świat Akademii

Pan Kleks nosił „niezwykle obszerny, długi surdut koloru czekoladowego lub bordo”, do tego szerokie spodnie, aksamitną cytrynową kamizelkę i aksamitną kokardkę zamiast krawata. W tylnej kieszeni surduta siedział zwykle Mateusz.

Adaś opisuje: „Akademia (…) zajmuje duży trzypiętrowy gmach, zbudowany z kolorowych cegiełek”. Na parterze były sale szkolne, na pierwszym piętrze sypialnie i jadalnia, na drugim mieszkał pan Kleks z Mateuszem, a na trzecim leżały jego sekrety.

Adaś mówi o sobie: „W domu nic mi się nigdy nie udawało”. Spóźniał się do szkoły, nie odrabiał lekcji i wszystko tłukł. Gdy oblał atramentem spodnie, obrus i nowy kostium mamy, rodzice wysłali go na naukę do pana Kleksa.

Pan Kleks przyjmował tylko chłopców o imionach na A, bo, jak mówił, nie ma zamiaru „zaśmiecać sobie głowy wszystkimi literami alfabetu”. Uczyło się ich dwudziestu czterech: czterech Adamów, pięciu Aleksandrów, trzech Andrzejów, trzech Alfredów, sześciu Antonich, Artur, Albert i Anastazy. Szpak Mateusz nie był uczniem.

O piątej Mateusz otwierał w suficie „śluzy”, z których na nosy śpiących kapała zimna woda, i wołał „Pobudka, wstawać!”. Z pryszniców leciała woda sodowa z sokiem, co dzień innym. O wpół do szóstej było śniadanie, a po nim apel, na którym chłopcy oddawali senne lusterka. W kuchni królował wyłącznie pan Kleks, a lekcje zaczynały się o siódmej.

Pan Kleks miał na imię Ambroży. Mówił: „Niektórym z was wydaje się, że jestem jakimś czarownikiem lub sztukmistrzem. Takiemu, co tak myśli, powiedzcie, że jest głupi. Lubię robić wynalazki i znam się trochę na bajkach”. Co noc o północy zmniejszał się do rozmiarów niemowlęcia, a rano wracał do swojej postaci dzięki pompce i pigułkom na porost włosów. Gdy trzeba było naprawić tramwaj, powiększył binokle pompką i pojechał na nich jak na rowerze.

Pan Kleks łapał na drugie śniadanie motyle i, jak mówi Adaś, „na drugie śniadanie nie jada nic innego”. Jadał tylko kolorowe rzeczy: motyle, kwiaty, kolorowe szkiełka i potrawy, które sam pomalował.

Schody prowadziły tylko do drugiego piętra, a na trzecie, gdzie leżały sekrety, pan Kleks dostawał się przez komin.

Na kleksografii z kleksów na papierze odczytywano kształty i układano do nich wierszyki. Na przędzeniu liter wyciągano z książek czarne niteczki liter i nawijano je na szpulki. Na geografii kopano globus i wołano nazwę miejsca, w które trafił czubek trzewika. W szpitalu chorych sprzętów chłopcy stali pod ścianami i patrzyli, jak pan Kleks leczy stół, skrzypiącą szafę i zepsuty zegar. Nad stawem chłopcy rozróżniali sylaby w kumkaniu żab i składali z nich wierszyki.

Mateusz był jedynym synem i następcą tronu potężnego króla. Zastrzelił króla wilków, a doktor Paj-Chi-Wo ostrzegł go, że wilki mu tego nigdy nie przebaczą. W postaci szpaka kupił go pan Kleks. Mówił tylko końcówki wyrazów, a za największy przysmak uważał piegi pana Kleksa.

Doktor Paj-Chi-Wo dał Mateuszowi czapkę bogdychanów: w niej można było zmienić się w dowolną istotę, a żeby wrócić, wystarczyło pociągnąć za guzik. Gdy Mateusz uciekał przed wilkami, guzika już nie było, więc został ptakiem na zawsze. Dlatego Adaś zaczął zbierać guziki. Pomnik doktora Dolittle Adaś widział w psim raju.

Park otaczał wysoki mur i nikomu nie wolno było wychodzić za niego bez pana Kleksa. Od strony ulicy mur był gładki, z jedną dużą oszkloną bramą, a w pozostałych trzech częściach ciągnęły się żelazne furtki do sąsiednich bajek. Kluczyki do nich pan Kleks trzymał w dużej srebrnej szkatule.

Pan Kleks wyjaśnił: „wystarczy na nim zagwizdać, aby znaleźć się tam, gdzie się być pragnie”. Gdy Adaś zagwizdał, niewidzialna siła przeniosła obu chłopców pod dąb.

Adaś uniósł się nad Akademią, ale nie umiał sterować, więc niósł go wiatr. Wyczerpany zasnął, a obudziło go uderzenie o mur z niebieskiego matowego szkła, o który rzucił nim podmuch wiatru. Za murem był psi raj.

Pan Kleks włożył prawe oko do koszyczka niebieskiego balonika, bo chciał napisać bajkę o księżycowych ludziach. Spodziewał się, że oko wróci przed Bożym Narodzeniem, a wróciło już na początku września.

Po pewnym czasie Adaś miał dość biszkoptów, czekolady i wędlin: „ogromnie zachciało mi się zjeść trochę krupniku i marchewki, którą tak pogardzałem w domu”. Chłopcy, którzy dręczą psy, trafiali na ulicę Dręczycieli we śnie i wracali do domu przekonani, że to był tylko sen, ale już nigdy nie krzywdzili swoich psów. Z psami Adaś rozmawiał w psim narzeczu. Mateusz przyniósł mu list od pana Kleksa z instrukcją, jak oddychać, żeby kierować lotem. Reks mówi: „Wszystkie psy po śmierci dostają się tutaj”.