Integracja europejska

Efekty zewnętrzne polityki spójności w postaci stymulowania handlu przemawiają za decentralizacją tej polityki w ramach UE.

Dążenie do rozwoju obszarów wiejskich pod kątem przeciwdziałania globalnemu ociepleniu jest argumentem przemawiającym za prowadzeniem polityki rolnej na szczeblu unijnym.

Beneficjentami Funduszu Spójności są państwa członkowskie a nie regiony.

Kryterium kwalifikującym do uzyskania pomocy z Funduszu Spójności jest PKB/mieszkańca w kraju poniżej 75% średniej UE.

Z Funduszu Spójności dofinansowywane są projekty z zakresu infrastruktury transportu i ochrony środowiska.

Kryterium kwalifikującym do uzyskania pomocy z funduszy strukturalnych jest PKB/mieszkańca w kraju poniżej 90% średniej UE.

Pogłębianie integracji ekonomicznej zmniejszyło ryzyko zwiększenia się różnic w poziomie rozwoju gospodarczego regionów Unii.

Zasada dodatkowości pomocy unijnej oznacza, że z budżetu unijnego pokrywana jest jedynie część kosztu realizacji programów rozwoju regionalnego.

Decyzje związane ze wspólną polityką rolną podejmują instytucje unijne w ramach kompetencji powierzonych im przez państwa członkowskie.

Dostęp do unijnego rynku wewnętrznego importowanych artykułów rolnych jest głównie ograniczony zmiennymi opłatami wyrównawczymi.

Przepływ artykułów przemysłowych między Unią a Turcją jest swobodny, tj. nieograniczony żadnymi cłami i innymi barierami handlowymi.

Handel towarowy między Unią a Stanami Zjednoczonymi odbywa się na warunkach KNU.

Handel dobrami i usługami między Unią a Norwegią odbywa się na tych samych warunkach co między Polską a Francją.

Pod względem udziału w handlu dobrami Unia jest pierwszym partnerem handlowym Chin.

Pod względem udziału w handlu dobrami Unia jest pierwszym partnerem handlowym Stanów Zjednoczonych.

Około 20% eksportu Unii stanowią artykuły rolne.

Dumping jest sprzedażą towarów za granicę w cenie poniżej poziomu stosowanego na rynku krajowym, bądź kosztów i ma swoje źródło w bezzwrotnej pomocy państwowej.

Istniejące w Unii reguły konkurencji skierowane są wyłącznie do przedsiębiorstw.

Unijne reguły konkurencji skierowane do przedsiębiorstw obejmują dwie kategorie spraw: porozumienia ograniczające konkurencję oraz nadużywanie pozycji dominującej.

Unijne rozwiązania w zakresie ochrony konkurencji przed zakłóceniami ze strony przedsiębiorstw i państwa wzorowane były na przepisach istniejących w Stanach Zjednoczonych.

Unia walutowa polega na zastąpieniu walut narodowych wspólną walutą.

Wszystkie państwa Unii Europejskiej zliberalizowały całkowicie przepływ kapitału.

Chiny utrzymują autonomiczną politykę pieniężną przy zliberalizowanych przepływach kapitałowych.

Dania - jedno z państw UE pozostające poza strefą euro - prowadzi niezależną politykę pieniężną.

Wśród głównych korzyści usztywnienia kursów walutowych jest brak ryzyka kursowego, a więc eliminacja kosztów zabezpieczania się przed tym ryzykiem oraz większa przewidywalność opłacalności transakcji w obrocie międzynarodowym.

Największym zagrożeniem dla członków unii walutowej są wstrząsy, które dotykają ich w jednakowy sposób.

Członkowie unii walutowej są podatni na wstrząsy asymetryczne, jeżeli ich gospodarki są strukturalnie zróżnicowane, a rynki nie zapewniają dostatecznie wysokiej mobilności siły roboczej.

Nominalne kryteria konwergencji z Maastricht mają charakter monetarny albo fiskalny.

Według kryterium inflacji poziom cen w kraju kandydującym w roku poprzedzającym badanie nie może być wyższy niż 1,5%.

Kryterium stóp procentowych wymaga, aby stopy procentowe banku centralnego nie przekraczały średniej stopy procentowej trzech państw UE o najniższej inflacji o więcej niż 2 pkt. procentowe.

19 państw spośród 28 członków Unii należy obecnie do strefy euro.

Dania z powodu udziału w ERM II i zgodnie z zasadą trójkąta niemożliwości wprowadziła od 1 stycznia 1999 r. ograniczenia w płatnościach kapitałowych.

Dania z powodu udziału w ERM II prowadzi politykę pieniężną całkowicie podporządkowaną polityce pieniężnej Europejskiego Banku Centralnego.

Polska jest członkiem unii gospodarczej i walutowej.

Bankiem centralnym unii gospodarczej i walutowej jest Europejski System Banków Centralnych

Stabilność cen będąca głównym celem polityki pieniężnej prowadzonej w strefie euro oznacza, że ceny powinny być utrzymywane przez Eurosystem na tym samym poziomie, ani nie rosnąć, ani nie maleć.

Eurosystem obejmuje EBC i krajowe banki centralne państw strefy euro.

Bułgaria przygotowując się do wejścia do strefy euro zastąpiła "zarząd walutą" (system kursowy zwany inaczej izbą walutową, ang. currency board) euroizacją (jednostronne przyjęcie euro).

Udział transakcji między Polską a państwami spoza Unii, dla których walutą fakturowania jest euro, zwiększył się w ostatnich latach w polskim eksporcie i w 2016 r. wyniósł ponad 27%.

Do państw strefy euro, które najbardziej ucierpiały z powodu kryzysu zadłużenia, należą m.in. Grecja, Portugalia, Irlandia i Łotwa.